Love and Friendship in Samsara

According to Karl Renz, samsaric love will always be dependent and therefore it is not really love. True love is only within you. Renz said that love and compassion are the same. In one of his statements about interpersonal relationships, U. G. Krishnamurti also said that they depend on the question, "What will I get out of it?" So it's not about love, it's about business. In my opinion, the same goes for friendship. That's how it works in Samsara, unfortunately.
I think the only thing people have in common is the same experience when it comes to suffering. It brings people closer, but only those with Spirit/reflexivity.
We live in a world dominated by dark energies (narcissists-psychopaths and other burdens). Often a person who has had a bad experience (e. g. a parent-narcissist or a partner-narcissist) loses confidence in people, in all people. He's careful with his contacts. And that's understandable. But when he loses the will to live, he has depression, suicidal thoughts, he has to stop to understand one thing, namely, that even though he is rejected by all people (which is actually very unreal), for some reason he has appeared in this world, that he is wanted, if only by God, whom he has within him. Karl Renz is right when he said that true love is only within himself, which is really God. This is the only place in the samsaric realm where there is God, the spiritual interior. Samsara itself is not a creation of God, therefore God cannot be responsible for the evil and suffering that takes place here.
To summarize: If God has called someone into this world, He cannot reject them. That is why it is so important to trust God that what is happening to us has a deeper meaning, and we have to do everything in our power to live in harmony with ourselves, that means: simply happily.

Dwie strony tej samej monety

Religie i ezoteryka, bo o tym będzie mowa, to elementy systemu samsarycznego, na które nabierają się ludzie. Ja sam się kiedyś na nie nabrałem. Opiszę to na przykładzie mojej dawnej religii (chrześcijaństwo) oraz pewnego systemu ezoterycznego (Kroniki Akaszy).

Chrześcijaństwo może pociągnąć człowieka cierpiącego, jednak im bardziej w nie brniesz, zdajesz sobie sprawę, że coś jest nie tak. A jest tym gloryfikowanie cierpienia jako coś miłego Bogu. Cierpienie za grzechy ludzi wyimaginowanego Chrystusa na krzyżu i naśladowanie go, czyli zjednoczenie się z nim w cierpieniu, bo jest to miłe Bogu. Niestety to nie tędy droga. Cierpienie nie jest miłe Bogu, tylko ciemnym bytom.

Kroniki Akaszy (jeden z systemów ezoterycznych), za którymi też stoją ciemne byty, mówiące, że przychodzimy na świat, by doświadczać cielesnej miłości i piękna materii. Powiedzcie to, miłe panie prowadzące odczyty (ciekawe jest to, że to głównie panie ciągnie do ezoteryki), dzieciom psychicznie lub fizycznie wykorzystywanym przez rodziców, opiekunów czy duchownych. Jakie są ich doświadczenia cielesności i materii? Należy wybaczyć oprawcom? Ot tak po prostu? Nie, to tak nie działa.

Nie przyszliśmy tu cierpieć w imię jakichś wymyślonych religii. Nie przyszliśmy tu też bawić się na całego, jak chce ezoteryka. Ten świat jest niestety polem walki z ciemnymi bytami. One nie odpuszczą, trzeba mieć stale czujność. Głównym problemem religii i ezoteryki jest twierdzenie, że to Bóg stworzył ten świat (Samsarę). To podstępne działanie ciemnych, aby przyciągnąć ludzi. Wielu się jeszcze niestety na to nabiera...

Poza tym religie i ezoteryka to przede wszystkim biznes, pieniądze. Na ludzi z Duchem to jednak nie zadziała, ale oni stanowią akurat mniejszość, max. 20% populacji.